[SIC] Ray

Goed anderhalf jaar geleden maakte [sic] z’n albumdebuut met een release die grotendeels onder de radar bleef. Jammer, want de band heeft in België weinig gelijkgezinden, zoals onlangs mocht blijken, toen ze nog eens als voorprogramma van Lean Left mochten aandraven. Ontbrak het op die plaat nog wat aan explosiviteit en misschien wat diversiteit, dan laat deze nieuwe EP opnieuw een trefzeker en wat compacter geluid horen.

alt

Niet dat er zo heel veel veranderd is bij deze instrumentale combinatie van overstuurde bas (Lieven Eeckhout), drums (Mattijs Vanderleen) en saxen (Eva Vermeiren, Bertel Schollaert en Thomas Van Gelder), maar de band klinkt hier wel degelijk ietsje gebalder en de productie krachtiger, waardoor je als luisteraar wat langer op het puntje van de stoel blijft rondhangen voor die combinatie van potige jazzcore en indierock die zich nog altijd ophoudt in de zone tussen Zu en X-Legged Sally, met hier en daar een vleugje metalgekte.

En eigenlijk is dit, ondanks die experimentele stempel, best wel toegankelijke muziek. Saxen en instrumentaal suggereren vaak allerhande gepiep, geknor en geïmproviseerde chaos, maar daar hoef je bij dit kwintet niet voor te vrezen. [sic] is een gestroomlijnde machine die wentelt, maalt en vreemde rondjes draait, maar wel steeds met een duidelijke focus en een blazerssectie die de rauwe ritmesectie vaak verrassend elegant weerwoord biedt. Zo wordt in “JJ” een aanstekelijk thema gevolgd dat haast dansbaar is.

De stampende drumslagen van “L*D” kondigen dan weer een minder bekende wereld aan, waarin de band iets sterker naar Zu neigt, met kromme ritmes en ingrijpende vervormingen, maar ook strak rond elkaar wentelende saxen, die in een tweede helft wat meer kunnen losbreken van hun keurslijf. Het hek gaat vervolgens helemaal van de dam in “ShpS”, dat het tempo aanzienlijk omhoog trekt met een hoger metalgehalte, hakkende ritmes en even over de helft een loeiende vertraging die het geheel plots ongenadig heavy doet klinken.

Steekt de grootste gekte uiteindelijk de kop op in “TH”, met hortende en stotende eensgezindheid en schreeuwerige saxuithalen, dan gaat afsluiter “SPKk” uiteindelijk iets zachtaardiger te werk, of toch iets trager, want het tempo staat hier op de dodenmarsstand, terwijl de lijzige blazerspartijen weggelopen lijken uit een pervers balorkest voor grafdelvers. Hier klinkt [sic] zwaar en dreigend, een mooie kentering na het voorgaande geweld en prima om de EP mee af te sluiten. Kortom: weinig verrassingen in het [sic]-kamp, en nu en dan zou je willen dat de leden zich nog wat meer vrijheden permitteren, maar de troeven komen samen op een release die knap verder bouwt op het debuutalbum.

Du point de vue de l’originalité, les Flamands de [sic] n’ont peut-être pas fait très fort en choisissant ce nom, déjà porté par des dizaines de groupes avant eux. Il y a même un autre groupe belge qui avait adopté ce patronyme à la fin des années 70, dans un registre synth pop minimaliste. Mais du point de vue musical, les Gantois s’élèvent sans problème au-dessus de la masse, avec leur jazzcore expérimental et instrumental déviant et énergique.

Le premier album "[sic]" paru en 2012 avait été présenté sur notre site. Revoici cette année Lieven Eeckhout (basse), Mattijs Vanderleen (batterie) et les saxophonistes Eva Vermeiren, Bertel Schollaert et Thomas van Gelder. On ne trouve plus par contre Maarten Jan Huysmans, qui figurait sur le premier album mais qui a disparu entretemps. Peut-être est-il devenu gourou de secte apocalyptique, marin au long cours, montreur d’ours ou candidat aux prochaines élections européennes, on ne sait pas.

Peut-être aussi a-t-il craqué face à l’univers complexe et chahuté mis en œuvre par ses ex-collègues, qui poursuivent ici la recherche du contre-accord absolu ou de la musique extra-terrestre. "Ray" remet sur la table de lourdes nappes électro associées à du saxophone en pagaille, continuant à élaborer ce style jazzcore, fruit des amours honteuses du jazz et du hardcore.

Le groupe n’affiche que cinq titres sur un album très court. Mais peut-être vaut-il mieux qu’il n’y ait pas trop de morceaux, car l’auditeur aurait du mal à retenir les titres. En effet, comme pour le précédent album, les gens de [sic] ont donné à leurs morceaux des appellations loufdingues : "JJ", "L*D", "ShpS", "TH" et "SPKk". C’est sans doute le chien du bassiste qui a écrit ces titres au hasard en écrasant ses pattes sur le clavier de l’ordinateur.

La musique est par contre élaborée par des cerveaux supérieurs. La rythmique basse-batterie échange de lourdes décharges électriques avec la section des cuivres qui agit soit en opposition ("JJ"), soit en harmonie ("L*D"). Le morceau "ShpS" constitue l’épicentre de l’œuvre, débutant sur des cognements obtus de batterie qui laissent subitement la place à un changement de rythme, puis à une intervention brontosaurienne de la basse qui enterre tout sous une chape de plomb électro-doom insurpassable. On est alors au milieu du disque, au plus profond de la descente dans la vibration ultime. La remontée se fait en pleine lutte contre des assauts entêtés de saxophones mêlés de rythmes tribaux ("TH"), jusqu’à l’arrivée sur une vaste plaine inondée de la brume vaporeuse de cuivres à présent rassérénés, laissés en pâture à une basse grinçante ("SPKk").

[sic], c’est un peu Ornette Coleman qui rencontre Black Box Revelation ou le fantôme de Gerry Mulligan revenant des profondeurs du Styx, les lambeaux de son suaire alourdis par la glaise. Ce groupe est un des plus originaux de la scène belge actuelle, mais c’est aussi un des plus difficiles à capter. Les majorettes et les culturistes risquent de ne pas s’y retrouver mais il faut parfois des sacrifiés pour faire avancer les grandes causes.

Galatasaray is een geweldige Belgische band in het eerst decennium van het nieuwe millennium. In feite is het meer een big band die stevig rock en postrock produceert. Er volgen twee sterke albums, waarvan de laatste in 2005. Helaas ter ziele! Twee leden uit die groep, te weten Lieven Eeckhout en Bertel Schollaert, laten echter in 2012 weer op luide wijze van zich horen als het vijfkoppige [sic]. Lieven heeft de basklarinet hier voor een basgitaar ingeruild en Bertel is nog altijd op de saxofoon te horen. De groep wordt gecompleteerd door drummer Mattijs Vanderleen (Sunday Bell Ringers, Tommigun) en saxofonisten Eva Vermeiren (Kawada, Oscar And The Wolf, Sunday Bell Ringers) en Thomas Van Gelder. De 3 saxofonisten zijn ook al eens te gast bij Amatorski. Met hun gelijkluidende debuut uit 2012 brengen ze een krachtig statement door met een minimaal aantal instrumenten een groots geluid neer te zetten. Agressieve baspartijen worden iets verzacht door de melodieuze saxofoonpartijen. Het is geen jazz en geen rock, maar een broeierige tussencategorie.

Nu presenteren ze de cdep Ray, waarop vijf tracks staan, die bij elkaar 21 minuten duren. Ze hebben het geluid strakker gemaakt en de saxofoons nog beter geïncorporeerd dan op het debuut. De tracks zijn wederom allen instrumentaal maar veelzeggend. Ze weten er zowel rauwe harde avant-rock mee te maken met vele subtiele ingrediënten, als meer brass georiënteerd, die ook wel eens Afrikaanse en jazzelementen lijken te omarmen. Het geluid is puntiger, meer pakkend en vooral explosiever, zoals hun live optredens. Omdat het vrij druk is allemaal, is de lengte van deze schijf een goede keuze geweest. De muziek komt op eigenzinnige wijze ergens uit tussen The Ex, Battles, Už Jsme Dome, Godheadsilo, Unsane en Zu. Een stap vooruit en gewoonweg een geweld(ad)ig album!