STUNTMAN Incorporate the Excess

Fransen zijn niet altijd te vinden voor subtiliteit en verfijning, in tegenstelling tot wat hun volksaard doet uitschijnen. Beste voorbeeld? Dit zootje ongeregeld genaamd Stuntman. In een zeven loeiende tracks rammen de heren alles aan flarden met een fikse dosis georkestreerd lawaai en chaos, die evenwel de nodige techniciteit en subtiliteit bevat. Het geheel klinkt gewoon bijzonder rauw en 'in your face'. Het is in ieder geval geen doorsnee (laat staan makkelijk) schijfje, maar wel uiterst geschikt om de wereld kapot te kloppen.

Stuntman heeft dankzij een resem aan releases (onder meer splits) en flink wat optredens hun kunst geperfectioneerd. Een doorsnee luisteraar zou dan verwachten dat de scherpe kantjes van het geheel zouden gevijld zijn, maar niets is minder waar. Integendeel, het ziet er naar uit dat deze jongens met elke opname gewoon een pak harder en ruiger worden. Een leuke zet, maar vooraleer het geheel complete sonische teringherrie wordt, komt alles netjes op zijn plooien in leuke en beukende songs. Het gitaargeluid is lekker rauw, met voldoende kraak om te piepen en schuren, maar niet te veel waardoor alles zou verzanden in een brok ruis. De heren kunnen overigens behoorlijk spelen, want op bepaalde momenten doet het geheel denken aan jonge Mastodon: de breaks en riffs zijn nauwelijks doorsnee te noemen en het vergt even doorzetting om alles te doorgronden.

Het grootste 'probleem' is dat Stuntman zo compromisloos te werk gaat dat een eerste luisterbeurt er nauwelijks tot niet in slaagt om te laten horen hoe goed de nummers eigenlijk zijn opgebouwd. Een band die moet groeien, dus, maar het kan er evenzeer voor zorgen dat veel mensen het te snel opgeven. Dat zou spijtig zijn, want deze Fransen weten van aanpakken en hebben een sound die lekker ranzig authentiek klinkt.

Stuntman heeft geen kapsones en gaat direct voor de slagader, een instelling die enkel te prijzen valt. Hun groezelige aanpak kan misschien wat in hun nadeel spelen, maar fans van rauwe en harde muziek zullen hier met veel plezier van smullen. 'Incorporate the Excess' is een fijn plaatje.

Créé à Sète en 2002, la machine de guerre Stuntman existe toujours aujourd'hui. Près de 15 ans au service d'un "demolition" hardcore déstructuré, teinté de noise façon Coalesce, l'une des grosses influences du groupe.

C'est en bourrinant que les Sétois se sont forgés une solide réputation avec plus de 150 shows au compteur et 5 tournées européennes avant de pondre leur nouvelle plaque intitulée Icorporate the Excess.

Sorti il y a tout juste un mois, ce nouveau bébé à une gueule qui tache. Ces 7 titres atteignent aisément les limites d'un grind-core, quasi "crust", avec des titres comme Horn Of Misery ou le troisième titre, très bien nommé, Bag Of Dicks qui s'agrémentent tout de même de quelques breaks du meilleur effet.

Une leçon que le quartet a sans aucun doute retenue de leur album Target Parade, sorti chez Prototype Records en 2011. Cet album trop "frontal" aurait mérité quelques cassures rythmiques pour adoucir le choc. C'est désormais chose faite avec Incorportate The Excess. En témoigne Scarecrow Warfare, un titre doomy et instrumental tirant en longueur des riffs noisy et grinçants, répétés jusqu'à la perdition totale.

Stuntman incorpore maintenant l'excès et le chaos par parcimonie devenant par ce beau "sète" titres (pardon pour le jeu de mot), un maître artificier à voir de toute urgence sur scène.

À ce propos, sachez qu'ils seront notamment le 10 mars de passage à Namur, au Petit Bitu plus exactement, avec Augures et The Dyson's en entrée.