HEY COLOSSUS RRR

'RRR' is al het zesde album voor Hey Colossus, een Brits collectief dat zich sinds 2004 specialiseert in het loodzware gitaarwerk. Ondanks de stroom releases - naast de zes albums verschenen ook tal van singles - is een welverdiende doorbraak voorlopig niet aan de orde en moet de band het doen met een cultstatus. Nochtans is de band ook live tot zeer grootste dingen in staat. Alleen al op basis van dit album is die onderwaardering een regelrechte pure schande.

Vergeleken met het vorig werk, lijkt de band in een meer experimentele stemming: nog steeds gaat het er met momenten hondsbrutaal aan toe, maar er is ook een gretige exploratie van klankkleuren en synthgeluiden schuiven nadrukkelijker naar de voorgrond.  Bovendien gaat de intensiteitsmeter niet constant in het rood en doseert de band haar energetische uitbarstingen. Opener 'Teased From The Nest' fungeert als onheilspellende intro op wat komen zal: een onderhuidse minimale beat, vervormde stemmen, aanzwellende klanken en dreigend maar voorlopig nog ijl gitaargepingel zetten de sinistere toon. Bij het tweede nummer 'The Drang' is het als vanouds alle hens aan dek: een massief ritme, bedolven onder een karrevracht gitaargeweld verenigd in een oerriff en heftig kelende stemmen culmineren in een potje loodzware, sublieme noiserock.

De titeltrack is behoorlijk creepy: naargeestig geschreeuw, analoge synth-effecten, zoemende bassen en logge, trage ritmes roepen beelden op van mistige, kille Engelse slagvelden. Akoestisch gitaargepingel op het eind brengt wat troost en fungeert als brug naar 'Rotated For Succes' waarbij inderdaad de hemel licht opklaart. De heren kiezen voor een regelrechte krautrockgroove: vanuit een breed uitgesmeerd gitaartapijt en psychedelische synth-excursies ontpopt zich na enkele minuten een haast motoriek ritme. Zonder om te kijken dendert de track maar door terwijl ook hier in de achtergrond geschreeuw en zelfs geblaat is te horen.

Een van de hoogtepunten is het instrumentale 'Almeria, Spain' waarin een rustig maar meeslepend ritme gaandeweg aanzwelt met een heerlijke muur van weids uitwaaierende gitaren, waarbij distortion- en wahwahpedalen ijverig worden ingetrapt. De band klinkt hier - voor haar doen althans – heel zweverig en lijkt zo haast als het stevigere broertje van Sunburned Hand of The Man of No Neck Blues Band in een ritmische bui.

Een rustpunt is 'Warmer The Belter'. Het nummer wordt vormgegeven door een diepe sobere baslijn en beperkte percussie en wordt verder licht ingekleurd met opgekuiste gitaarklanken, gefluister en geneuzel. Het zorgt voor een sfeertje dat twijfelt tussen spookachtig, rustgevend en melancholiek maar is met zijn acht minuten wat te lang.

Het afsluitende 'I Am Bunga Bunga' is dan weer een compleet maf nummer met als basis een al maar door denderend neurotisch ritme waarrond vreemde soundscapes en bizarre stemmetjes worden gewikkeld

Noise- en krautrock, psychedelica, doom en sludge mengen de heren van Hey Colossus ongegeneerd door mekaar en distilleren daarmee een heel unieke, fascinerende, pittige en vooral stevige blend. Opdrinken die handel!

L'Angleterre a accouché de nombreux groupes rock. Si pour la plupart des gens, elle est le berceau de la Pop (BEATLES, OASIS, BLUR...) pour d'autres, elle est devenu le berceau d'une scène capable de construire, mieux que des maçons, un mur sonore bruyant et implacable. C'est avec MY BLOODY VALENTINE qu'elle a gagné ses titres de noblesse. Depuis, TODD, PART CHIMP et HEY COLOSSUS, entre autres, sont venus renforcer les rangs, chacun à sa manière, mais toujours en puissance du côté des décibels.

Le septième album de HEY COLOSSUS n'est pas celui qui prendra le groupe en défaut de faiblesse sonore. Par contre, il déroutera quelques peu ceux qui connaissaient le groupe auparavant.

Avec une introduction particulièrement dans le ton de ce qui va suivre, The Drang est le morceau le plus classique de l'album. Parce qu'il se joue avec des guitares grattées et une rythmique plombée, The Drang malgré ses saturations et ses cris dignes d'un exorcisme, est la seule composition qui ressemble de près ou de loin à une composition rock classique.

La suite et le reste de l'album sera plus expérimental. Très obscure, un peu impénétrable, la masse sonore que HEY COLOSSUS va construire pièce par pièce, brique par brique relève tantôt de la bande son d'un envoûtement sabbatique, tantôt de l'oppression sanglante annonçant le massacre des innocents.

Ce qui ressemble au chant, tient plus à l'égorgement d'une centaine de porcelets ou à la récitation de mantras chamaniques. De quoi envoûté vers un voyage amalgamé de cauchemars. RRR équivaut à une hallucination, type bad trip, sonore. Difficile de résister à l'appel quand on est à la recherche de nouvelles expériences auditives. Toutefois, il n'aurait pas été refusé de retrouver un ou deux titres dans une forme plus jouée à l'instar de The Drang. Rotated For Success s’accommode bien d'un final apocalyptique qui met à genoux, mais il lui manque une ligne de conduite vocale ; tandis que Almeria, Spain oeuvre dans un psychédélisme pachyderme un peu basique.

Si du côté des expérimentations sonores et de l'accumulations des saturations, RRR fonctionne d'un bout à l'autre, il manque toutefois à HEY COLOSSUS, un brin de musicalité explosive qui lierait l'ensemble. C'est d'autant plus dommage que The Drang nous montre toutes les capacités du groupe à oeuvrer dans cette direction.